माणूस केलंत तुम्ही मला!

June 27, 2006 at 8:37 am | Posted in Uncategorized | Leave a comment

इतकं दिलंत,
इतकं दिलंत
इतकं दिलंत तुम्ही मला!
खरं सांगतो,
माणूस केलंत तुम्ही मला!

पावसाळ्यात तर
वर्षावाला मिती नव्हती;
माझी ओंजळ
कधीसुद्धा रिती नव्हती!

पण कधी उन्हाळ्याच्या वणव्यातही
तुमचं प्रेम सरी झाल्या,
मला शोधत घरी आल्या!
इतकं दिलंत….

तसा मी माझ्यातच गुंग होतो,
स्वतःभोवती फिरण्यातच दंग होतो,
मीच माझ्या खुशीचा रंग होतो

तरी तुम्ही मानून घेतलत,
माझं मन जानून घेतलत!
इतकं दिलंत…..

भिऊन माझ्या सावलीला
पळत होतो,
नको त्या वळणावर वळत होतो,
एकलेपणात हताश होऊन
जळत होतो….

तुम्ही मला भिजवलंत,
हिरवगार रूजवलंत !
इतकं दिलंत….

तुमचं प्रेम स्मरून इथून जाताना
तुमच्या मायेत
चिंब भिजून न्हाताना,
तुमच्या समोर
उभं राहून गाताना,
मन असं भरून येतं
डोळ्यातून झरून येतं !

डोळ्यात जेव्हा आसवं असतात
तेव्हाच माणसं माणसं असतात !

इतकं दिलंत,
इतकं दिलंत
इतकं दिलंत तुम्ही मला!
खरं सांगतो,
माणूस केलंत तुम्ही मला!

मंगेश पाडगावकर

Advertisements

माणूस केलंत तुम्ही मला!

June 27, 2006 at 8:37 am | Posted in Uncategorized | Leave a comment

इतकं दिलंत,
इतकं दिलंत
इतकं दिलंत तुम्ही मला!
खरं सांगतो,
माणूस केलंत तुम्ही मला!

पावसाळ्यात तर
वर्षावाला मिती नव्हती;
माझी ओंजळ
कधीसुद्धा रिती नव्हती!

पण कधी उन्हाळ्याच्या वणव्यातही
तुमचं प्रेम सरी झाल्या,
मला शोधत घरी आल्या!
इतकं दिलंत….

तसा मी माझ्यातच गुंग होतो,
स्वतःभोवती फिरण्यातच दंग होतो,
मीच माझ्या खुशीचा रंग होतो

तरी तुम्ही मानून घेतलत,
माझं मन जानून घेतलत!
इतकं दिलंत…..

भिऊन माझ्या सावलीला
पळत होतो,
नको त्या वळणावर वळत होतो,
एकलेपणात हताश होऊन
जळत होतो….

तुम्ही मला भिजवलंत,
हिरवगार रूजवलंत !
इतकं दिलंत….

तुमचं प्रेम स्मरून इथून जाताना
तुमच्या मायेत
चिंब भिजून न्हाताना,
तुमच्या समोर
उभं राहून गाताना,
मन असं भरून येतं
डोळ्यातून झरून येतं !

डोळ्यात जेव्हा आसवं असतात
तेव्हाच माणसं माणसं असतात !

इतकं दिलंत,
इतकं दिलंत
इतकं दिलंत तुम्ही मला!
खरं सांगतो,
माणूस केलंत तुम्ही मला!

मंगेश पाडगावकर

मायबोली

June 21, 2006 at 8:02 pm | Posted in Uncategorized | 1 Comment
लाभले अम्हास भाग्य बोलतो मराठी
जाहतो खरेच धन्य एकतो मराठी
शर्म, पंथ, जात एक जाणतो मराठी
एवढ्या जगात माय मानतो मराठी

आमुच्या मनामनात दंगते मराठी
आमुच्या उराउरात स्पंदते मराठी
आमुच्या नसानसात नाचते मराठी
आमुच्या रगारगात रंगते मराठी

आमुच्या पिलापिलात जन्मते मराठी
आमुच्या लहानग्यात रांगते मराठी
आमुच्या मुलामुलीत खेळते मराठी
आमुच्या घराघरात वाढते मराठी

आमुच्या कुळाकुळात नांदते मराठी
येथल्या फुलाफुलात हासते मराठी
येथल्या दिशादिशात दाटते मराठी
येथल्या नभानभात गर्जते मराठी

येथल्या दरीदरीत हिंडते मराठी
येथल्या वनावनात गुंजते मराठी
येथल्या तरुलतात साजते मराठी
येथल्या कळीकळीत लाजते मराठी

येथल्या नभामधून वर्षते मराठी
येथल्या पिकामधून डोलते मराठी
येथल्या नद्यांमधून वाहते मराठी
येथल्या चराचरात राहते मराठी
सुरेश भट (रूपगंधा)

मायबोली

June 21, 2006 at 8:02 pm | Posted in Uncategorized | 1 Comment
लाभले अम्हास भाग्य बोलतो मराठी
जाहतो खरेच धन्य एकतो मराठी
शर्म, पंथ, जात एक जाणतो मराठी
एवढ्या जगात माय मानतो मराठी

आमुच्या मनामनात दंगते मराठी
आमुच्या उराउरात स्पंदते मराठी
आमुच्या नसानसात नाचते मराठी
आमुच्या रगारगात रंगते मराठी

आमुच्या पिलापिलात जन्मते मराठी
आमुच्या लहानग्यात रांगते मराठी
आमुच्या मुलामुलीत खेळते मराठी
आमुच्या घराघरात वाढते मराठी

आमुच्या कुळाकुळात नांदते मराठी
येथल्या फुलाफुलात हासते मराठी
येथल्या दिशादिशात दाटते मराठी
येथल्या नभानभात गर्जते मराठी

येथल्या दरीदरीत हिंडते मराठी
येथल्या वनावनात गुंजते मराठी
येथल्या तरुलतात साजते मराठी
येथल्या कळीकळीत लाजते मराठी

येथल्या नभामधून वर्षते मराठी
येथल्या पिकामधून डोलते मराठी
येथल्या नद्यांमधून वाहते मराठी
येथल्या चराचरात राहते मराठी
सुरेश भट (रूपगंधा)

ग्वाही

June 20, 2006 at 6:03 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

मी एक मुस्लीम म्हणून…
मला हे लोक
देशद्रोही म्हणून छळतात
वेळोवेळी मला टाळतात
अन् मी भरडला जातो
गव्हातील किड्याप्रमाणे
विनाकारण निर्दयपणे
परंतु तेव्हाही माझे
अंतर्मन देत असते
एकच ग्वाही…
मी एक सच्चा मुसलमान आहे
या मातीशी इमानी राहील
मेल्यानंतर पुरतील हे लोक मला
अन् मी या मातीत
मिसळून जाईल…..

शेख बिस्मिल्ला
सोनोशी ता- सिंदखेड ऱाजा
जि. बुलडाणा

ग्वाही

June 20, 2006 at 6:03 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

मी एक मुस्लीम म्हणून…
मला हे लोक
देशद्रोही म्हणून छळतात
वेळोवेळी मला टाळतात
अन् मी भरडला जातो
गव्हातील किड्याप्रमाणे
विनाकारण निर्दयपणे
परंतु तेव्हाही माझे
अंतर्मन देत असते
एकच ग्वाही…
मी एक सच्चा मुसलमान आहे
या मातीशी इमानी राहील
मेल्यानंतर पुरतील हे लोक मला
अन् मी या मातीत
मिसळून जाईल…..

शेख बिस्मिल्ला
सोनोशी ता- सिंदखेड ऱाजा
जि. बुलडाणा

जय जिजाऊ !

June 20, 2006 at 1:28 pm | Posted in जय जिजाऊ ! | 1 Comment

परिवर्तनाच्या चळवळीत महाराष्ट्र नेहमीच आघाडीवर राहिला आहे. राष्ट्रमाता जिजाऊ, छत्रपती शिवराय, महात्मा फुले, राजर्षी शाहू, डॉ. आंबेडकर यांच्या या भूमीने एकापाठोपाठ अशा अशा नव्या विचारांना सतत जन्म दिला आहे जे आपपल्या काळात जगासाठी पथप्रदर्शक ठरले होते आणि ठरत आहेत.

या महाराष्ट्राच्या भूमीत पुन्हा एकदा नवीन विचारांच्या उदयाने शिवधर्माचे प्रकटन आहे. शिवधर्म हा आजच्या महाराष्ट्राच्या स्वाभिमानाचा विषय आहे. शिवधर्म एक शिकवण आहे- स्वाभिमान हरविलेल्या बहुजनांना मोकळा श्वास घेण्याची ! शिवधर्म एक जीवनपद्धती आहे ताठ मानेने जगण्याची ! शिवधर्म एक मार्ग आहे समतेच्या जगात जाण्याचा!

शिवधर्माच्या या विचारपिठावर होऊ दे एक वैचारीक मंथन, जे घेऊन जाईल तुम्हाला आणि मला एका नवीन जगात जेथे आपले पाय शेंदरी दगडांना ठेचाळणार नाहीत, आपल्या तथाकथित हिंदुत्वाचे शिलेदार जिथे तुम्हाला-मला फ़सऊ शकणार नाहीत देवाच्या, धर्माच्या, वर्णाच्या आणि हिंदुराष्ट्राच्या नावावर!

जय जिजाऊ !

खंदाळी

June 5, 2006 at 5:16 pm | Posted in Uncategorized | 3 Comments

तुयी फाटकी खंदाळी नाई लाज कपसाले
मन भरलं ना व्याजाचं भोगून टापसाले

तुरीसंग पोरी मनी हयद लाऊन बसल्या
काया काया अभायाच्या त्याही मनात ठसल्या
बारावानी जवानीबी घरी लागली गयाले

तुया कापसाची गादी त्याच्या मादीले लोयाले
हाळाचं दुखनं सारं राती कये या मातीले
कसा ठेवावा कापूस समईतल्या वातीले

तुया देहाचंच खत झालं कर्जाच्या येलाले
दोराचाबी कचे जीव फाशी घेताना गयाले
लय बेसरम झाली काय म्हनू या खादीले?
तुयी फाटकी खंदाळी…

दिनेश गावंडे
बाभूळगाव(जहां),अकोला

खंदाळी

June 5, 2006 at 5:16 pm | Posted in Uncategorized | 3 Comments

तुयी फाटकी खंदाळी नाई लाज कपसाले
मन भरलं ना व्याजाचं भोगून टापसाले

तुरीसंग पोरी मनी हयद लाऊन बसल्या
काया काया अभायाच्या त्याही मनात ठसल्या
बारावानी जवानीबी घरी लागली गयाले

तुया कापसाची गादी त्याच्या मादीले लोयाले
हाळाचं दुखनं सारं राती कये या मातीले
कसा ठेवावा कापूस समईतल्या वातीले

तुया देहाचंच खत झालं कर्जाच्या येलाले
दोराचाबी कचे जीव फाशी घेताना गयाले
लय बेसरम झाली काय म्हनू या खादीले?
तुयी फाटकी खंदाळी…

दिनेश गावंडे
बाभूळगाव(जहां),अकोला

जेव्हा मी या अस्तित्व पोकळीत नसेन

June 5, 2006 at 5:04 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

जेव्हा मी या अस्तित्व पोकळीत नसेन
तेव्हा एक कर
तू निःशंकपणे डोळे पूस.
ठीकच आहे चार दिवस-
उर धपापेल, जीव गुदमरेल.
उतू जणारे हुंदके आवर,
कढ आवर.
उगिचच चीर वेदनेच्या नादी लगू नकोस
खुशाल, खुशाल तुला आवदेल असे एक घर कर
मला स्मरून कर,
हवे अत्र मला विस्मरून कर.

नारायण सुर्वे

Next Page »

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.