कळते रे!

May 30, 2006 at 6:21 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

कळते मज सारे कळते रे!
मन माझे तरीही चळते रे!

राखत आले सखया अजवर
विचारले नसण्याचे अंतर
शब्द तुला भेटतील नंअत्र
आयुष्य न मागे वळते रे!

कळते मज तू अवख़ळ वारा
कळते मज तूरिमझिम धारा
…कधी दुरचा पहाटवारा
तव रूप कसेही छळते रे!

कळते रे हे तुझेच अंगण
जिथे फुलांची नाजूक पखरण
थकले रे, आले तरीही पण
का दार तुझे अडखळते रे!

सुरेश भट

कळते रे!

May 30, 2006 at 6:21 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

कळते मज सारे कळते रे!
मन माझे तरीही चळते रे!

राखत आले सखया अजवर
विचारले नसण्याचे अंतर
शब्द तुला भेटतील नंअत्र
आयुष्य न मागे वळते रे!

कळते मज तू अवख़ळ वारा
कळते मज तूरिमझिम धारा
…कधी दुरचा पहाटवारा
तव रूप कसेही छळते रे!

कळते रे हे तुझेच अंगण
जिथे फुलांची नाजूक पखरण
थकले रे, आले तरीही पण
का दार तुझे अडखळते रे!

सुरेश भट

“———” (एक कविता माझीही)

May 30, 2006 at 5:31 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

“तुझ्या मौनाचा अर्थ
कुठल्या डिक्शनरीत शोधू;
सांगशील का? ”
“———”

गणेश धामोडकर

“———” (एक कविता माझीही)

May 30, 2006 at 5:31 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

“तुझ्या मौनाचा अर्थ
कुठल्या डिक्शनरीत शोधू;
सांगशील का? ”
“———”

गणेश धामोडकर

आकाश उजळले होते (सुरेश भट)

May 30, 2006 at 5:07 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

इतकेच मला जातांना सरणावर कळले होते
मरणाने केली सुटका जगण्याने छळले होते

ही दुनिया पाषाणांची बोलून बदलली नाही
मी बहर इथे शब्दांचे नुसतेच उधळले होते

गेलेल्या आयुष्याचा मधुमास गडे विसरू या
(पाऊल कधी वाऱ्याने माघारी वळले होते?)

मी ऐकवली तेव्हाही तुज माझी हीच कहाणी
मी नाव तुझे तेव्हाही चुपचाप वगळले होते

याचेच रडू आले की जमले न मला रडणेही
मी रंग तुझ्या स्वप्नांचे अश्रूंत मिसळले होते

नुसतीच तुझ्या स्मरणांची एकांती रिमझिम झाली
नुसतेच तुझे हृदयाशी मी भास कवळले होते

घर माझे शोधाया मी वाऱ्यावर वणवण केली
जे दार खुले दिसले ते आधीच निखळले होते

मी एकटाच त्या रात्री आशेने तेवत होतो
मी विझलो तेव्हा सारे आकाश उजळले होते

सुरेश भट(एल्गार)

आकाश उजळले होते (सुरेश भट)

May 30, 2006 at 5:07 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

इतकेच मला जातांना सरणावर कळले होते
मरणाने केली सुटका जगण्याने छळले होते

ही दुनिया पाषाणांची बोलून बदलली नाही
मी बहर इथे शब्दांचे नुसतेच उधळले होते

गेलेल्या आयुष्याचा मधुमास गडे विसरू या
(पाऊल कधी वाऱ्याने माघारी वळले होते?)

मी ऐकवली तेव्हाही तुज माझी हीच कहाणी
मी नाव तुझे तेव्हाही चुपचाप वगळले होते

याचेच रडू आले की जमले न मला रडणेही
मी रंग तुझ्या स्वप्नांचे अश्रूंत मिसळले होते

नुसतीच तुझ्या स्मरणांची एकांती रिमझिम झाली
नुसतेच तुझे हृदयाशी मी भास कवळले होते

घर माझे शोधाया मी वाऱ्यावर वणवण केली
जे दार खुले दिसले ते आधीच निखळले होते

मी एकटाच त्या रात्री आशेने तेवत होतो
मी विझलो तेव्हा सारे आकाश उजळले होते

सुरेश भट(एल्गार)

Blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.