वामांगी(अरूण कोलटकर)

April 3, 2006 at 6:47 pm | Posted in Uncategorized | 2 Comments

देवळात गेलो होतो मध्ये
इथे विट्ठल काही दिसेना
रख्माय शेजरी नुस्ती वीट

मी म्हणालो
रख्माय तर रख्माय
कुणाचा तरी पायावर डोकं ठेवायचं

पायावर ठेवलेलं
डोकं काढून घेतलं
आपल्यालाच पुढं मागं लागेल म्हणून

आणि जाता जाता सहज
रख्मायला म्हणालो
विठू कुठं गेला,दिसत नाही.

रख्मा म्हणाली
कुठं गेला म्हणजे?
उभा नाही का माझ्या उजव्या अंगाला?

मी परत पाह्यलं
खात्री करून घ्यायला
आणि म्हणालो
तिथं कुणीही नाही

म्हणते नाकासमोर
बघण्यात जन्म गेला
बाजूचं मला जरा कमीच दिसतं

दगडासारही झाली
मान अगदी धरली बघ
इकडची तिकडे जर होत नाही.

कधी येतो कधी जातो
उठं जातो काय करतो
मला आही काही माहीत नाही

खांद्याला खांदा भिडवून
नेहमी बाजुला असे विठू
म्हणून मी बावळट
उभी राहिले

आषाढी कार्तिकीला
इतके लोक येतात नेहमी
मला कधीच कसं कुणी
सांगितलं नाही?

आज एकदमच मला
भेटायला धावून आलं
आट्ठावी युगांचं एकटेपण!

अरूण कोलटकर

Advertisements

वामांगी(अरूण कोलटकर)

April 3, 2006 at 6:47 pm | Posted in Uncategorized | 2 Comments

देवळात गेलो होतो मध्ये
इथे विट्ठल काही दिसेना
रख्माय शेजरी नुस्ती वीट

मी म्हणालो
रख्माय तर रख्माय
कुणाचा तरी पायावर डोकं ठेवायचं

पायावर ठेवलेलं
डोकं काढून घेतलं
आपल्यालाच पुढं मागं लागेल म्हणून

आणि जाता जाता सहज
रख्मायला म्हणालो
विठू कुठं गेला,दिसत नाही.

रख्मा म्हणाली
कुठं गेला म्हणजे?
उभा नाही का माझ्या उजव्या अंगाला?

मी परत पाह्यलं
खात्री करून घ्यायला
आणि म्हणालो
तिथं कुणीही नाही

म्हणते नाकासमोर
बघण्यात जन्म गेला
बाजूचं मला जरा कमीच दिसतं

दगडासारही झाली
मान अगदी धरली बघ
इकडची तिकडे जर होत नाही.

कधी येतो कधी जातो
उठं जातो काय करतो
मला आही काही माहीत नाही

खांद्याला खांदा भिडवून
नेहमी बाजुला असे विठू
म्हणून मी बावळट
उभी राहिले

आषाढी कार्तिकीला
इतके लोक येतात नेहमी
मला कधीच कसं कुणी
सांगितलं नाही?

आज एकदमच मला
भेटायला धावून आलं
आट्ठावी युगांचं एकटेपण!

अरूण कोलटकर

खेळ

April 3, 2006 at 6:40 pm | Posted in Uncategorized | 1 Comment

तसे पाहिले तर…केवळ भ्रमातच होतो आपण आजवर;
‘माकडाचे माणूस होता आले’ म्हणून.
पण शेवटी…सत्य एवढंच….

पूर्वजांच्या पूण्यसंचितानं म्हणा;
की स्वकर्तुत्वानं….
फक्त मूठभर लोकांनाच ‘मदारी’ होता आलं;
इतर केवळ ‘माकडं’च राहिली.

तशी दिसत नाही कुणालाच…
आमच्या गळ्यात असलेली अदृश्य दोरी;
आणि इशाऱ्यांवर नाचणारे पाय…

तरीही शेवटी… सत्य एवढंच…
आजवर केवळ भ्रमातच होतो आपण;
‘माकडाचे माणूस होता आले’ म्हणून.

सुमति वानखडे

खेळ

April 3, 2006 at 6:40 pm | Posted in Uncategorized | 1 Comment

तसे पाहिले तर…केवळ भ्रमातच होतो आपण आजवर;
‘माकडाचे माणूस होता आले’ म्हणून.
पण शेवटी…सत्य एवढंच….

पूर्वजांच्या पूण्यसंचितानं म्हणा;
की स्वकर्तुत्वानं….
फक्त मूठभर लोकांनाच ‘मदारी’ होता आलं;
इतर केवळ ‘माकडं’च राहिली.

तशी दिसत नाही कुणालाच…
आमच्या गळ्यात असलेली अदृश्य दोरी;
आणि इशाऱ्यांवर नाचणारे पाय…

तरीही शेवटी… सत्य एवढंच…
आजवर केवळ भ्रमातच होतो आपण;
‘माकडाचे माणूस होता आले’ म्हणून.

सुमति वानखडे

वीज

April 3, 2006 at 6:31 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

नसतेच तसे ते काही
ते साधे काही बाही
धागाच जयाला नाही
ज्यातून परंतु प्रवाही
कशी वीज होत ही राही?

वाऱ्याने पान हलणे
पानाला केवळ कळणे
ते तसेच नुसते बघणे
डोळ्यांना केवळ कळणे
ज्यातून परंतु प्रवाही
कशी वीज होत ही राही
मंगेश पाडगावकर

वीज

April 3, 2006 at 6:31 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

नसतेच तसे ते काही
ते साधे काही बाही
धागाच जयाला नाही
ज्यातून परंतु प्रवाही
कशी वीज होत ही राही?

वाऱ्याने पान हलणे
पानाला केवळ कळणे
ते तसेच नुसते बघणे
डोळ्यांना केवळ कळणे
ज्यातून परंतु प्रवाही
कशी वीज होत ही राही
मंगेश पाडगावकर

पाऊलचिन्हे

April 2, 2006 at 7:57 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

मी एक रात्रि त्या नक्षत्रांना पुसले
“परमेश्वर नाही घोकत मन मम बसले
परि तुम्ही चिरंतन विश्वातील प्रवासी
का चरण केधवा तुम्हास त्याचे दिसले?

तो आहे किंवा नाही कुणा न लागे ठाव
प्रज्ञेची पडते जिथे पांगळी धाव
गवसे न किनारा, फिरे जरी दर्यात
शतशतकांमधुनी शिडे उभारून नाव!”

स्मित करून म्हणाल्या मला चांदण्या काही
“तो मुक्त प्रवासी फिरत सदोदित राही
उठतात तमावर त्याची पाऊलचिन्हे-
त्यांनाच पुससि तू, आहे की तो नाही!”

कुसुमाग्रज

पाऊलचिन्हे

April 2, 2006 at 7:57 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

मी एक रात्रि त्या नक्षत्रांना पुसले
“परमेश्वर नाही घोकत मन मम बसले
परि तुम्ही चिरंतन विश्वातील प्रवासी
का चरण केधवा तुम्हास त्याचे दिसले?

तो आहे किंवा नाही कुणा न लागे ठाव
प्रज्ञेची पडते जिथे पांगळी धाव
गवसे न किनारा, फिरे जरी दर्यात
शतशतकांमधुनी शिडे उभारून नाव!”

स्मित करून म्हणाल्या मला चांदण्या काही
“तो मुक्त प्रवासी फिरत सदोदित राही
उठतात तमावर त्याची पाऊलचिन्हे-
त्यांनाच पुससि तू, आहे की तो नाही!”

कुसुमाग्रज

आयुष्य आणले नाही!

April 2, 2006 at 7:18 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

मी दुःख भोगण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!
वा मरण सोसण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

मी जन्मलो त्या रात्री दुःखाशी सौदा केला,
ते दुःख टाळण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

मी कधी तोडले नाही अश्रुंचे माझे नाते
अन् केवळ हसण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

जुलमांच्या वस्तीमध्ये मी कितीतरीदा हरलो
पण मागे वळण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

भाऊ पंचभाई (हुंकार वादळांचे)

आयुष्य आणले नाही!

April 2, 2006 at 7:18 pm | Posted in Uncategorized | Leave a comment

मी दुःख भोगण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!
वा मरण सोसण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

मी जन्मलो त्या रात्री दुःखाशी सौदा केला,
ते दुःख टाळण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

मी कधी तोडले नाही अश्रुंचे माझे नाते
अन् केवळ हसण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

जुलमांच्या वस्तीमध्ये मी कितीतरीदा हरलो
पण मागे वळण्यासाठी आयुष्य आणले नाही!

भाऊ पंचभाई (हुंकार वादळांचे)

« Previous PageNext Page »

Blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.